آرام ميگذرم از بي نهايت قـــهـــوهـــ اي چشمانت  . . حيفم ميكني . . .

كه عبور كردم . . ! وگرنه ميماندم . .

مثل آن سكه اي كه يكهو راه باز كند به جيب لباس هاي قديمي . .

كه جا بخوري از بودنم اما رد شدم . . بي هوا جاي پايم را دنبال كردي و من . . .

يك قدم مانده به بيهوشي شب سنگيني هوا را چشيدم . .

ميدانم خيلي دورم . .

ميدانم كه حالا تو نگران رد پايي هستي كه از تو به جاي نمي ماند . . !

بشمار . . تا انتهاي انزواي پوشالي ام بشمار . .

نه ! صبر كن . . وسعت دارد -  حجم دارد

اين تنهايي لا مذهب به تمامي راه هاي نرفته ام رسيده است

و من اينجا ايستاده در حركت سوهان ميكشم نوك تيز بغض هايم را . .

+ پادشاه نوشت :

متروك ترين كنج دلت را به پاهايم قرض بده ميخواهم انزواي با تو بودن را خوب مزه كنند . .

ميخواهم نگاهم را بي پروا روي خواب مژگانت بسايم . .

و سقوط كنم پله هاي صعود داشتنت را . . .

امشب - شب از خواب بيدار نميشود

من هيچ ميشوم و تو . . ميخندي . . از قلقلك حس نبودنم  . . !

1390 / 10 / 03         √  تــولُدتــ مبآركـــ ـــ ــ ـ  √ دلــم واسه چشمــات خیلی تنگ شــده √